جو ستريانی Joe Satriani در پانزده جولای 1956 در Westbury وست بری نيويورك متولد شد. در سن چهارده سالگی (1970) پس از مرگJimi Hendrix ، گيتاريست افسانه ای راك و آشنا شدن با موسيقی او، به راك و نوازندگی گيتار (همانند اينگوی مالمستين Yngwie Malmsteen) علاقه مند شد، تيم فوتبالی را كه در آن بازی می كرد ترك گفت و به سراغ گيتار رفت.
او پس از مدت كوتاهی، تقريبا يك سال، به تدريس نوازندگی گيتار به ديگران در وست بری پرداخت. جو برای هر جلسه تنها 5 دلار دريافت می كرد. استيو وای Steve Vai يكی از شاگردان او در اين دوره است كه هر دوی آنها به يك دبيرستان می رفتند.
جو در سال 1974، زمان كوتاهی را نزد دو نوازنده بزرگ Jazz مدرن، Billy Bauer (نوازنده گيتار) و Lennie tristano (آهنگساز و نوارنده پيانو) به يادگيری تكنيكهای نوازندگی و آهنگسازی گذراند. در سال 1978 به برِكلی در كاليفرنيا رفت و در آنجا به مدت 10 سال به آموزش گيتار پرداخت.
ستريانی در اين مدت شاگردان زيادی را تربيت كرد كه معروفترين آنها عبارتند از : Kirk Hammett (گيتاريست گروه Metallica)، Larry Lalonde (گيتاريست گروه Primus)، David Bryson (گيتاريست گروه Crows Counting)،Charlie Hunter گيتاريست Jazz ،Alex Skolnick (گيتاريست فعال Heavy Metal كه در گروههايی مثل Megadeth, Slayer, Judas Priest, White Zombie فعاليت داشته است) و Stuart Hamm (نوازنده Bass كه هم اكنون در گروه Joe Satriani ، Bass می نوازد) او در سال 1979 گروهی پاپ به نام The Squares با همكاری Jeff Compitelli به عنوان نوازنده درام (كه هنوز هم درامر گروه ستريانی است) و Andy Milton نوازنده Bass تشكيل داد.
نخستين آلبوم او در سال 1984 يك آلبوم EP به نام Joe Satriani بود، شامل پنج آهنگ كه توسط شركت شخصی خودش، Rubina (بر گرفته از نام همسرش)، منتشر شد. يك سال بعد در سال 1985 ضبط اولين آلبوم كاملش را در Relativity Records به پايان رساند و آلبوم در پانرده ماه بعد در نوامبر 1986 به بازار آمد. جو كه توسط دوستش Vai به Relativity Records معرفی شده بود هزينه اين آلبوم را با سرمايه شخصی اش تأمين كرده بود. سپتامبر همان سال ستريانی به همراه گروه پاپ ـ راك Greg Kihn چند تور برگزار كردند.
در اكتبر سال1987، Surfing With Alien، آلبوم بعدی جو توسط Relativity Records منتشر شد و به سرعت او را به شهرت رساند. اين آلبوم بيش از يك ميليون نسخه در امريكا به فروش رفت و پلاتينيوم شد و در سطح جهانی جو را به عنوان يك عنوان يك نوازنده بزرگ گيتار مطرح ساخت. اين آلبوم برتريهای جو را در آهنگسازی، اجراهای گوش نواز، سريع و با ابهت به خوبی نشان داد. مدت زيادی از انتشار آلبوم نگذشته بود كه جو به سوژه مجلات معتبر گيتار از جمله Guitar Player ،Guitar World ،Musician و... تبديل شد. Surfing With Alien به موفق ترين آلبوم Rock-Instrumental تبديل شد. آثار جو به واسطه قابليت خيره كننده اش در نواختن آنچه احساس می كند و آنچه مردم می خواهند بسياری از آرزوهايش را برآورده كرد و موفقيتهای اقتصادی فراوانی برايش به همراه آورد.
در ماههای فوريه، مارس، سپتامبر و اكتبر سال 1988 جو در دو تور با Mick Jagger كه از Rolling Stones جدا شده بود به عنوان نوازنده Lead Guitar شركت كرد. در نوامبر 1988 او آلبوم Dreaming #11 را منتشر كرد كه سه آهنگ آن در 11 ژوئن همان سال در تور Surfing With Alien در San Diego ضبط شده بود. اين آلبوم دومين نامزدی جايزه Grammy را نصيبش كرد. همچنين در اين سال در يكی از آلبومهای Stuart Hamm بنام Radio Free Albemuth برای سه آهنگ گيتار زد.
اكتبر 1989 آلبوم بعدی جو بنام Flying in a Blue Dream منتشر شد كه به زودی به آلبوم موفقی تبديل شد. به خاطر اين آلبوم او برای سومين بار نامزد جايزه Grammy شد و آلبوم جو بيش از 000/750 نخسه به فروش رفت. در اين آلبوم ستريانی در شش آهنگ به عنوان خواننده هم ظاهر شده است. سال 1991 ستريانی به همراه Vai در آلبوم Hey Stupid با Alice Cooper همکاری کردند. پس از تقريبا دو سال نوشتن و ضبط، آلبوم بعدی جو آماده شد. جولای 1992 آلبوم The Extremist به بازار آمد و به يكی از بزرگترين موفقيت های تجاری او تبديل شد. آهنگ Summer Song چهارمين نامزدی جايزه Grammy را نصيب او كرد. از اين آهنگ بعدا در تبليغ واكمن Sony استفاده شد.
سال 1993 در ماه اكتبر آلبوم Time Machine (دو CD) با آهنگ هائی جديد و چند اجرای زنده به بازار آمد. اين آلبوم به موفقيتهای زيادی دست يافت و پنجمين نامزدی Grammy را نصيبش كرد. سال 1994 ستريانی به همراه گروه مطرح هارد راك Deep Purple به جای گيتاريست گروه Ritchie Blackmore در چند تور در ژاپن و اروپا شركت كرد و پس از آن دوباره بر سر كار خود برگشت. او با Deep Purple هيچ ضبط استوديويی نداشت.
اكتبر سال 1995 هفتمين آلبوم او با نام Joe Satriani منتشر شد. تهيه كنندگی اين آلبوم را Glyn Johns بر عهده داشت و آهنگ My Worid برای جايزه Grammy نامزد شد. Glyn Johns تهيه كننده افسانه يی را كه قبل از اين تهيه كننده آلبومهای Honk Tonk Woman و Jumping Jack Flash (Rollin Stones) ،Let It Be (The Beatles) و آلبوم Led Zeppelin بوده است.
اكتبر سال 1996 تور بزرگ G3 (مخفف Ghiddrah 3 به معنای سه گيتاريست) با شركت Vai دوست قديمی جو و Eric Johnson در آمريكای شمالی در مقابل جمعا 90 هزار تماشاچی 24 بار اجرا شد. همچنين مه 1997 تور G3 در اروپا با همراهی Vai و Adrian Legg برگزار می شود. 15 ژوئن 1997 تور G3 به همراه Vai، و گيتاريست جوان سبك راك - بلوز Wayne Shephard Kenny از پيروان Steve Ray Vaghaun و نوازنده ديگری بنام Robert Fripp (گيتاريست و نوازنده كيبورد سبك Progressive Rock/ Art Rock ، نوازنده گيتار در گروه مطرح King Crimson بين سالهای 69 تا 74) در امريكا شروع می شود و در نوامبر همان سال خاتمه می يابد. آلبوم G3 in Concert در ژوئن 1997 منتشر شد.
اين آلبوم شامل يكی از كنسرتهای تور G3 در سال 96 به همراه Vai و Johnson بود كه تحسين همگان را بر می انگيخت. در اين آلبوم هر كدام از اين سه گيتاريست سه آهنگ را با گروه خود اجرا كردند و در آخر بطور دسته جمعی آهنگهای:
Going Down ،Red House و My Guitar Wants Kill Your Mama را اجرا كردند.
سترياني در سال 96 با Pat Martino نوازنده بزرگ Jazz در ضبط دو آهنگ Ellipsis و Never & After برای آلبوم All Sides Now همكاری كرد. همچنين در نوامبر همان سال آلبوم A ـ Merry Axemas Guitar Christmas به كوشش Vai منتشر شد كه در آن 11 نوازنده برتر گيتار از جمله Jeff Beck ، Eric Johnson ، Steve Morse ، Richie Sambora ، Brain Setzar Orchestra ، Wayne Shephard Kenny و Satriani هر كدام يكي از آهنگهای كلاسيك كريسمس را انتخاب و اجرا كردند. فوريه سال 1998 تك آهنگ (Single)Ceremony (از آهنگهای Crystal Planet) در امريكا عرضه شد و به دنبال آن در مارس 1998 هشتمين آلبوم جو، Crystal Planet به تهيه كنندگي Mick Fraser (تهيه كننده G3 ، Metallica ، AC/DC) منتشر شد. در همان ماه آهنگ Summer Song نامزد جايزه Grammy شد و تور بزرگ Crystal Planet در آمريكا آغاز شد.
در ماه مي سال 1998 تور G3 در اروپا همراه Uli Jon Roth (گيتاريست گروه Scorpions) و Michael Schenker (گيتارست معروف گروههای Scorpions,UFO) برگزار شد. از نكات استثنائي اين تور اين بود كه در لندن Brain May (گيتاريست گروه Queen) و در فرانسه Patrick Rondat (گيتاريست سبك Newage که در دو آلبوم Jean-Michel Jarre همكاری داشته) به عنوان نوازنده مهمان اجرا داشتند. در ماه جولای همان سال ادامه تور Crystal Planet برگزار شد. همچنين آهنگ A Train Of Angles (از آلبوم Crystal Planet) در سال 1999 نامزد جايزهGrammy شد.
14 ژوئن سال 2000 يكي ديگر از آلبومهای سترياني Engines of Creation، توسط Epic منتشر شد. در هزاره جديد سبك سترياني هم در اين آلبوم تغيير كرد و زمينه شناخته شده راك آهنگهايش جايش را به زمينه تكنو و الكترونيك داد، البته با همان ملودی های سرعتي، با ابهت و (سترياني يي). اين آلبوم شايد برای خيلي ها به خصوص گيتاريست ها، بيگانه باشد. او در اين اثر به دنيای DJ ها و Re-mixer ها پا نهاده و با استفاده از استعداد و خلاقيتش بين گيتار و تكنو، پيوندی به وجود آورده است.
سال 2001 در ادامه تورهای G3 سترياني و دوست باوفاش Vaiاين بار با John Petrucci (گيتاريست گروه Dream Theatre) به برگزاری تور پرداختند. اجرای زنده بعدی سترياني Live In San Francisco بود كه در 19 ژوئن 2002 عرضه شد. لازم به ذكر است كه جو قبل از San Franciscoبا گيتاريست های زبردستي همچون ويني مور Vinnie More و دوست هميشگي خودVai اقدام به اجرای زنده ديگری كردند. نكته قابل توجه اين كنسرت اين بود كه علاوه بر نوازنده بيس جو، بيسيست گروه ويني هم حضور داشت، يعني اجرای آهنگها به همراه دو بيس كه در نوع خود بي نظير است.
آخرين آلبوم سترياني با نام Strange Beautiful Music در 25 ژوئن سال 2002 و با سبك Rock-Instrumental روانه بازار گرديد. جو سترياني با ارائه اين آلبوم 59 دقيقه ای اعم از 14 آهنگ بار ديگر به دنيای موسيقي خود را بعنوان استاد مسلم گيتار الكتريك نشان داد. آهنگهای Oriental Melody, Chords Of Life, You Saved My Life مهر تائيدی بر آهنگسازی اين آلبوم مي زند. سترياني با ارائه اين آلبوم نشان داد كه هنوز توانايي های خود را در ساخت آهنگهای جاوداني از دست نداده است.