آجری ديگر در ديوار، قسمت دوم. معروف ترين آهنگ پينک فلويد، آهنگ به قدری معروف هست که اگه کسی حتی يک آهنگ از پينک فلويد شنيده باشه،‌ همين آهنگه. برای بررسی آهنگ، از آهنگ قبلی شروع می کنيم، يعنی Happiest Days Of Our Lives. اوايل آهنگ صدای هليکوپتر رو می شنويم و صدای ناظم رو که ميگه تو!‌ آره تو!‌ سرپا وايسا! اين صدا بسيار ناخوشاينده و همراهيش با هلیکوپتر باعث ميشه بيشتر و بيشتر نامطبوع باشه. کلا توی آلبوم ديوار با صداها خيلی بازی ميشه، مثل صدای معلم که ميگه ٬غلطه، از اول بنويس٬ يا دختر طرفدار پينک که بهش ميگه ٬حالت خوبه؟٬ و مواردی از اين دست که توی چندين آهنگ آلبوم تکرار ميشن. بعضی از وقت ها حرف هايی هست که توی ذهن آدم حک ميشه. وقتی يه ناظم با لحن بسيار خشن به يه کودک امر و نهی می کنه، حرف هاش توی ذهن کودک می مونه و اثری شبيه به حالتی که توی اين آهنگ هست پيدا می کنه. در حالی که ناظم نمی فهمه که اين کارش چه تاثير وحشتناکی توی آينده کودک می تونه بذاره.
بعد از اضافه شدن بيس و درامز، واترز می خونه:‌

when we grew up and went to school
there were certain teachers who would
hurt the children in any way they could

بزرگ که شديم و به مدرسه رفتيم،
معلم های سخت گيری بودند که هر طوری که می توانستند بچه ها را آزار می دادند

شايد يه معلم، مخصوصا توی سنين ابتدايی ندونه چطور داره دانش آموزی رو آزار ميده. ولی رفتار همين معلمه که به‌ آينده دانش آموز شکل ميده... واترز از ديدگاه يه کودک به قضيه نگاه می کنه، معلم واقعا منظوری نداره و نمی خواد کسی رو آزار بده ولی رفتارش طوريه که کودک احساس می کنه معلم تمام سعيش رو گذاشته روی آزار دادن!

by pouring their derision
upon anything we did
and exposing every weakness
whoever carefully hidden by the kids

پشت سر هم هر کاری را که ما می کرديم مسخره می کردند،
و هر ضعفی را برملا می کردند،‌ هر چقدر هم که بچه ها با دقت سعی در مخفی نگه داشتنش داشتند

لابد ديدين معلم هايی رو که دانش آموز های ضعيف رو مسخره می کنن، بچه هايی که به هر دليل ضعفی دارن اما سعی می کنن ضعفشون رو کسی نفهمه، ولی معلم مياد و توی جمع بلند ضعف رو ميگه و کابوس طرف رو به حقيقت تبديل می کنه و طرف رو مضحکه بقيه می کنه...

but in the town, it was well known
when they got home at night, their fat and psychopathic wives would thrash them
within inches of their lives

اما در شهر همه می دانستند که وقتی معلم ها شب به خانه می روند،
زن های چاق و خل و چلشان به هر بهانه ای آن ها را کتک می زنند!

باز هم از شايعاتی که بچه ها سر هم می کنن،‌ داستان هايی که می سازن تا بلکه دردشون کمی تسکين پيدا کنه،‌ از ديد يه کودک معلمش به حدی انسان معروفيه که توی شهر همه می دونن زنش باهاش بدرفتاری می کنه!! توی فيلم ديوار هم توی اين قسمت صحنه ای طنز آميز هستش که زن معلم يه ايراد خيلی مضحک به غذاخوردن شوهرش می گيره! اما دانش آموزان چيزی رو درست متوجه شدن، اين که فشاری که معلم بهشون وارد می کنه،‌ قبلا به خود معلم وارد شده،‌ و در حقيقت فشارهای روانی وارد به معلمه که در ذهن دانش آموزهاش به شکل بدرفتاری زنش جلوه می کنه!
وارد آهنگ بعدی می شيم...

we don't need no education
we don't need no thought control
no dark sarcasm in the classroom
teachers, leave the kids alone
hey teachers leave the kids alone
all in all it's just another brick in the wall
all in all you're just another brick in the wall

ما به هرگونه آموزش هيچ نيازی نداريم!
ما به هرگونه کنترل فکر هيچ نيازی نداريم!
ريشخندهای سياه در سر کلاس بس است،
معلم ها،‌ بچه ها را تنها بگذاريد،
آهای معلم ها!‌ شرتان را از سر بچه ها بکنيد!

اين آهنگ رو گيلمور و واترز با هم می خونن. يه نکته بسيار جالب توی ترانه اين قسمت هست که واقعا عجيبه. ترانه در اصل بايد اين باشه: We don't need any education يا We need no education در حالی که ترانه آهنگ اينه: We don't need no education ! اين يا تاکيد بسيار زياد رو می رسونه،‌ يا اين که منظور اين ميشه که We need some education ... اگه کسی توی اين زمينه چيزی می دونه ما رو هم بی خبر نذاره‌‌ :)

با توجه به همه اين ها، اين تنها آجری ديگر در ديوار است،
با توجه به همه اين ها، تو تنها آجری ديگر در ديوار هستی!

اين ها آجری ديگه توی ديوار ماهاست، آجری که بين ما و خلاقيت و توانايی های ما مياد... ياد می گيريم که نبايد خلاقيت داشته باشيم و همه بايد مثل هم باشيم! چيزی که توی فيلم با چرخ شدن همه بچه ها توی يه چرخ گوشت نشون داده ميشه، يعنی همه بايد يکدست بشن. بعد از يک سولوی زيبا از گيلمور،‌ صدای معلم رو می شنويم:

٬غلطه!‌ از اول بنويس!٬
٬اگه گوشت رو نخوری بهت پودينگ نميدن!‌ چطور توقع داری بهت پودينگ بدن وقتی گوشتت رو نمی خوری؟٬
٬تو، آره تو پشت اون کپه ها! صاف وايسا!٬

آهنگ با صدای بوق تلفن تموم ميشه که مربوط به آهنگ بعديه.

اين رو يادم رفت بگم. اين آهنگ تقريبا توی تمام کنسرت های بعد از ۷۹ پينک فلويد اجرا شده.